دیوید
یونگ
سارا
هوانگ
خانم
هوانگ.
می‌تونم یه
لحظه باهاتون حرف
بزنم؟
باشه…
خانم هوانگ.
چطور
تونستید همین‌جا
بشینید…
و بذارید اون‌ها
این‌طوری پشت سرتون
حرف بزنن؟
مگه قرار نشد اون روز
به هم کمک کنیم؟
نمی‌تونید
بذارید بقیه‌ی
اعضای تیم این‌طوری
هل‌تون بدن.
اگه این‌طوری
باشه، تیم درست
کار نمی‌کنه.
ببخشید،
آقای یونگ…
هر وقت
من یه چیزی می‌گم، سریع
عذرخواهی می‌کنه.
انگار من
این‌جا آدم بدم.
ولی هر چقدر فکر
می‌کنم، این عجیبه.
وقتی شما سرگروه تیم
هستید، چطور بقیه اعضا
این‌قدر بی‌ادبی می‌کنن؟
و این رو هم نمی‌فهمم
که چرا می‌ذارید راحت
از این کارها در برن—
آ-آقای
یونگ.
من هم
حدی دارم.
بذارید رابطه‌م
با بقیه‌ی اعضای تیم رو
خودم مدیریت کنم.
ولی شما دارید
می‌ذارید هر غلطی دلشون
می‌خواد بکنن!
ببینید…
نباید برگردیم
سر کارمون؟
یه مدتیه
از میزمون
دوریم…
خودتون
هم گفتید که
کار دارید.
فقط یه چیز دیگه
قبل از این‌که برید.
ب-باز چی شده…؟
امشب
باید یه شام تیمی
داشته باشیم.
قبلاً دیدم که
همه خیلی دلخور به
نظر می‌رسیدن.
باید دور هم جمع
بشیم تا هر دلخوری‌ای
که بین‌مونه حل بشه.
آه… شام
تیمی…؟
راستش،
از وقتی من اومدم
یه دونه شام تیمی
هم نداشتیم.
آخرین بار
کی داشتید؟
امم… دو سال
پیش؟
خب، باید
امشب انجامش
بدیم.
فکر کنم چون
یه مدته نداشتیم،
همه بیان.
دیوید
یونگ
بذارید امشب همه
چیز رو رو کن کنیم.
به سلامتی!
معذب
این اولین شام
تیمی‌شونه بعد از دو
سال…
و فقط همین
سه نفر اومدن؟
ها… جدی؟
و اون دو نفر هم فقط دارن
به گوشی‌هاشون زل زدن…
این نتیجه‌ی اینه که
خواستم بهشون
نزدیک بشم؟
چطور با این
بهانه‌های مسخره از
زیرش در رفتن؟
اگه نمی‌خواستن
بیان، نباید پشت سرم
حرف می‌زدن.
فکر نمی‌کنید وقتی
برای تیم‌سازی این‌جاییم،
باید بیشتر از زل زدن به
گوشی کار کنید؟
ببخشید؟
شام تیمی هم
بخشی از کاره.
فکر نمی‌کنید
بی‌ادبیه که کل وقت
سرتون تو گوشی
باشه؟
آقای یونگ… لطفاً
صداتون رو بیارید پایین…
ولی من که
اشتباه نمی‌گم! من واقعاً
می‌خواستم با اون‌ها همه
چیز رو رو کن کنم…
ولی بقیه بعد از
این‌که پشت سرم حرف
زدن، در رفتن…
و اون‌هایی هم که اومدن،
هیچ کاری نکردن جز زل
زدن به گوشی‌هاشون!
و-ولی همه‌ش
تقصیر خودته!
تو همیشه
کل تیم رو دست‌کم
می‌گرفتی، مگه نه؟
شاید فکر
می‌کنی ما متوجه
نشدیم…
ولی ما خیلی خوب
می‌دونیم تو چه نظری
درباره‌مون داری.
چی…؟
من کِی شما رو
دست‌کم گرفتم؟
کاری که اخیراً به
همه‌مون دادی…
هیچی جز کارهای
خسته‌کننده بهمون ندادی،
انگار می‌خواستی حال‌مون
رو بگیریم!
از طرز برخوردت هم
وقتی تو شرکت سلام
می‌کنیم خوشم نمی‌آد.
زور زحمت
جواب سلام می‌دی،
انگار هیچ کاری با
ما نداری…
و هر وقت
ازت کمک می‌خوایم، با
غرور بهمون پوزخند
می‌زنی.
حالا حتی
حجم کارمون
رو هم بیشتر
کردی…
که حتی وقت نفس
کشیدن هم نداشته باشیم،
در حالی که مدام داری ما
رو سرزنش می‌کنی.
اونم چون شما مدام سر
کار تنبلی می‌کنید…
و پشت سر مردم
حرف می‌زنید!
خب، ببخشید
که پشت سرت
حرف زدیم…
ولی ما آزادیم
نظر خودمون رو
بگیم، مگه نه؟
ما هم آدمیم. شرکت
چون صلاحیت ما رو قبول
داشت استخداممون کرد.
م-ما هم
غرور داریم!
کدوم آدم عاقلی
دلش می‌خواد با کسی
که دست‌کمش می‌گیره
بره شام شرکتی؟
چی…
خ-خب حداقل
می‌تونستید بهم بگید!
باز هم نباید از موضوع
فرار می‌کردید و پشت
سرم حرف می‌زدید!
ما حتی فرصت حرف
زدن هم نداشتیم!
تو فقط مشغول
دستور دادن بودی.
درسته!
دارن دعوا
می‌کنن؟
یکی نباید جلوشون
رو بگیره؟
ما برای تو فقط یه
چرخ‌دنده‌ی اضافی
تو ماشینیم!
چی گفتی؟
این طرز حرف
زدن با مافوقت
نیست!
همه‌ش راست
می‌گیم، مگه نه؟
همه!
لطفاً دعوا نکنید!
چطوره همه آروم
بشیم و برای آشتی
یه جام بالا ببریم؟
دیدم
که لیوان‌هاتون
همه خالیه.
بذارید
براتون یه چیزی
بریزم…
پس بیاید یه جام بالا
ببریم! به سلامتی!
بیاید دیگه.
به سلامتی!
چرا هیچ‌وقت هیچی
اون‌طوری که من می‌خوام
پیش نمی‌ره؟
حالا تو شام شرکتی دارم
با اون‌ها دعوا می‌کنم…
اگه مشکلی با من داشتن،
باید بهم می‌گفتن. همه
این‌جا این‌قدر حرص‌درآرن!
اگه هیچی بهم نگید،
من از کجا باید بفهمم؟!
ها… شاید این دفعه
حق با اون‌هاست.
یه جام دیگه هم
بخور، آقای یونگ!
ممنون.
صبر کن. نه، حق با اون‌ها
نیست. من از کجا می‌تونستم
بفهمم وقتی زحمت
نگفتن به خودشون ندادن!
چطور باید
بیشتر از یه سال این‌جا
دووم بیارم و برگردم به
دفتر مرکزی؟
بی‌خیال…
فقط سعی می‌کنم دیگه
اشتباه نکنم.
اگه هیچ‌وقت
برنگشتم، می‌رم یه
جای دیگه کار می‌کنم.
آخ… سرم… نباید
این‌قدر می‌خوردم.
ولی یه حس عجیبی…
اون‌پایین دارم.
این کیه؟
این هلنه…؟
آقای یونگ…
هانگ!
این صدا… نمی‌شه!
آهه!
هاا…
خدای
من…
هانگ
لع…
بالاخره بیدار
شدی، آقای یونگ!
چه… چه
خبره؟
Sarrast.com
کارمند کخصل
مترجم :Godrax
قسمت 8
ادامه دارد ...
داستان های سکسی
تصویری بیشتر
در Sarrast.com
